In januari 2025 keek ik terug op mijn bankafschriften en telde de bezorgmaaltijden. 71 bestellingen in twaalf maanden, gemiddeld 26 euro. Dat is 1.846 euro. Bijna tweeduizend euro voor eten dat ik grotendeels bestelde omdat ik moe was.
Ik heb toen besloten om een jaar niet meer te bestellen. Niet "minder" — helemaal niet, want minder is onderhandelbaar en dat verlies ik altijd van mezelf.
Waarom ik bestelde
Ik heb de eerste maand bijgehouden wanneer de neiging opkwam. Het patroon was vrij eenduidig:
- Donderdag- en vrijdagavond, na een lange werkdag.
- Als er niets in huis was dat binnen twintig minuten eten kon worden.
- Na een vervelend gesprek of een deadline. Bestellen was een beloning.
Alleen het derde punt ging echt over eten. De eerste twee waren logistiek, en logistiek kun je oplossen.
Wat ik ervoor in de plaats deed
Drie noodmaaltijden in de vriezer
Als ik kook, maak ik één portie extra en die gaat in de vriezer. Er staan altijd minstens drie bakjes klaar. Op donderdagavond is dat het verschil tussen "er is niets" en "in twaalf minuten eten".
De vijftienminutenlijst
Ik heb zes gerechten opgeschreven die in een kwartier klaar zijn met dingen die ik altijd in huis heb: pasta aglio e olio, gebakken rijst met ei, tosti's met soep, omelet, wraps, en een pastasalade. Op het lijstje aan de binnenkant van de keukenkast. Beslissen kost meer energie dan koken; het lijstje haalt het beslissen weg.
Uit eten als bewuste keuze
Dit is belangrijk: ik ben niet gestopt met buitenshuis eten. We gaan één keer per maand uit eten, gepland en begroot. Dat is leuker dan bezorgen en kost ongeveer een derde van wat ik aan bestellen kwijt was.
De cijfers
| 2025 | 2026 (jaar zonder) | |
|---|---|---|
| Bezorgmaaltijden | € 1.846 | € 0 |
| Uit eten | € 410 | € 620 |
| Extra boodschappen | — | ca. € 380 |
| Verschil | ca. € 1.256 minder |
Ruim twaalfhonderd euro, en ik at beter.
Het effect dat ik niet had verwacht
Rond maart merkte ik dat mijn vermoeidheid op donderdagavond niet minder was geworden, maar dat ik er anders mee omging. Bestellen was mijn manier om te zeggen: ik kan nu even niets meer. Toen die uitweg wegviel, moest ik iets anders bedenken. Dat werd meestal: eerder stoppen met werken en om zes uur beginnen met koken in plaats van om half acht.
Dat klinkt als een omweg, maar het is precies waar het over ging. Ik betaalde 26 euro om anderhalf uur langer te kunnen doorwerken. Nu werk ik anderhalf uur minder en kook ik. Ik weet niet of dat voor iedereen geldt, maar het is de moeite waard om je af te vragen wat je precies afkoopt.
Overigens: ik bestel inmiddels weer af en toe. Vier keer dit jaar. Het verschil is dat het nu een keuze is en geen reflex.
