Ik was er goed in om mezelf te overtuigen. Niet van dure dingen — van redelijke dingen. Een keukenmachine van zeventig euro, want dan ga ik vaker koken. Een tas van vijfenveertig, want mijn oude is echt versleten. Wandelschoenen, want ik wil vaker wandelen. Allemaal verdedigbaar. Bij elkaar een paar honderd euro per maand aan spullen waar ik me een halfjaar later niets meer bij voorstelde.
De 30-dagenlijst heeft dat gestopt, en het is het simpelste dat ik ooit heb geprobeerd.
Hoe het werkt
Alles wat niet noodzakelijk is en meer dan vijftig euro kost, koop ik niet meteen. Ik zet het op een lijstje in mijn telefoon met de datum en de prijs. Na dertig dagen kijk ik ernaar. Wil ik het dan nog steeds, dan koop ik het zonder verder gedoe of schuldgevoel.
Dat is alles. Geen budget, geen categorieën, geen app.
Wat er gebeurt
Ik houd het nu ruim een jaar bij. Van alles wat op die lijst is beland, heb ik ongeveer een kwart uiteindelijk gekocht. Driekwart niet — en het opvallende is dat ik me bij veel van die dingen na een maand niet eens meer kon herinneren waarom ik ze zo graag wilde.
Een paar concrete voorbeelden uit mijn lijst:
| Wat | Prijs | Na 30 dagen |
|---|---|---|
| Keukenmachine | € 69 | Nee — ik had inmiddels twee keer met de hand geraspt en dat ging prima |
| Wandelschoenen | € 129 | Ja — en ik draag ze wekelijks |
| Tweede monitor | € 145 | Ja — verreweg de beste aankoop van dat jaar |
| Espressomachine | € 220 | Nee |
| Nieuwe winterjas | € 180 | Nee — de oude bleek na een wasbeurt prima |
| Bureaustoel | € 90 (tweedehands) | Ja |
Waarom het werkt (denk ik)
Niet omdat het je iets verbiedt. Dat is precies het punt: je mag alles kopen, alleen later. Er is geen verzet, want je zegt geen nee. Je zegt "over een maand".
Wat er in die maand gebeurt, is dat het gevoel wegzakt. Kooplust is grotendeels een moment — een advertentie, een etalage, een slechte dag. Dertig dagen later is dat moment weg en blijft alleen de vraag over of je het ding nodig hebt. Op die vraag is het antwoord veel vaker nee.
De uitzonderingen
Ik ben streng maar niet gek:
- Kapot is kapot. Als de wasmachine ermee ophoudt, wacht ik geen maand.
- Cadeaus voor anderen vallen erbuiten.
- Onder de vijftig euro ook. Anders wordt het een administratie en dan hou je het niet vol. De grens mag bij jou ergens anders liggen; kies een bedrag waarbij je even moet nadenken.
Het onverwachte voordeel
Ik dacht dat dit vooral geld zou schelen. Dat klopt — grofweg duizend euro in het eerste jaar, geschat aan de hand van de lijst. Maar het grotere effect is dat winkelen zijn lading kwijt is geraakt. Als ik nu iets moois zie, is mijn eerste gedachte "op de lijst" en niet "wel of niet". Dat is een rustiger gedachte dan het klinkt.
Als je één ding uit dit blog wilt proberen, zou ik deze nemen. Hij kost niets en je merkt het effect binnen een maand.
